قایقرانی و شنا(آب بازی) الان ورزش های محبوب من هستن. یادمه وقتی شنیدم اینجا کلاس آموزش قایقرانی داره، انقدر عجله داشتم که پنجشنبه، روز قبل از کنکور با خواهر کوچیکه رفتیم قایقران بشیم. اما از شانس، اون روز مسابقه خانوما بود و ما هم نشستیم به تماشا. علاقه م بیشتر شد، دلم می خواست هرچه زودتر منم یه عضو صمیمی این گروه بشم... و شدم. خواهر وسطی رو هم کشوندیم به کلاس.

قایقرانی، "اینجا"، به خاطر عمر کمش سختی زیاد داشت، الانم داره کم و بیش، اما به سختی هاش می ارزه... خیلی از خانوما و بچه ها اومدن و... دیگه نیومدن اما من و مهسا(دوستی که اونجا پیداش کردم) هنوز همونجا آویزونیم چون نمی خوایم اون فضا رو از دست بدیم... انگار اکس روحی میزنیم- ورزش و مخصوصا ورزش های آبی واقعا رو روحیه آدم تاثیر دارن...و حالا که هوا داره سرد میشه، شاید کمتر برم و شاید تا یه ماه دیگه نشه رفت، دلم از الان تنگ شده.

قرار بود پست ما مصور باشد، این هم تصویرهاش- امیدوارم با دیدن عکس ها احساس نکنید منتظرتون نگه داشتم برای هیچ- که برای خودم خیلی چیزهاست:

عکس ها رو پدر عزیز دوست عزیزم گرفته و خودم براشون اسم انتخاب کردم

پارو قشنگه- قایقی که تو عکس می بینید، اسمش تورینگ هست. همه اول با این تمرین می کنن و اگه خواستن میرن سرقایق های دیگه- نسبتا سنگینه و تعادل داره.

پسرک کایاک سوار- قایقی که تو عکس می بینید، اسمش کایاک هست. با تورینگ که یکم راه افتادیم و پارو زدن درست رو یاد گرفتیم رفتیم سر این- بیسیار سبکه و بیسیار تعادل نداره، شونصد جلسه باید بری تا بتونی تعادل پیدا کنی و پارو بزنی( البته استثنائاتی هم وجود داره- مثل همین دوستم که باباش عکس ها رو گرفته، از جلسه دوم- سوم شروع به پارو زدن کرد و رسید به مایی که ۱ یا ۲ ماهی تمرین می کردیم و هنوز چند متر نرفته چپه میشدیم- به قول مربی عجب موجودیه این شیرین. ولی شاید منم جزو استثنائات باشم... که هنوز گند میزنم)- عکس از اینترنت گرفته شده.

قایق موتوری- عکس از مسابقه تورینگی که چند وقت پیش برگزار شده بود گرفته شده. داور تو اون قایق موتوریه حمل میشه

سه قایقون یا میلاد- اینم عکس از سه تا از بچه هایی که تو مسابقه شرکت کرده بودن، میلاد هم اسم یکی از بچه های قایقرانیه/ و من چون فقط اسم اون تو ذهنم میمونه همه رو به اسم میلاد میشناسم.

تورینگ سه ترکه یا دراگون ۳نفره- اختراعی به همراه دوستان. دوستم روی کاپوت، اون یکی دوستم سرجاش و منم روی صندوق نشسته م.- احتمال میدم با دیدن این عکس بزرگ خاندان ۳۰ درصد از تشخصم رو کم کنه

و چند تا عکس از تمرین دراگون- قایقی با ظرفیت ۲۲ نفر+ سکان دار و طبال. ورزش دسته جمعی و مفرحیه/ آخر که بشینی بیشترم خوش میگذره:

هم آهنگان- سکان دار مربیمونه(بهترین مربی- که تحملمون می کنه) و ما هم داریم هماهنگ پارو میزنیم- لایف(جلیقه) دراگون پوش ئه ، یعنی جلیقه یه وری گشاده که آخر نشسته منم. دیر رسیدم، این بهم رسید- اگه غرق می شدیم به جای نجات دادنم احتمالا تو دست و پام گیر میکرد و غرق می شدم.

اسکله- بدون شرح

بر سر دوراهی- اینجا نشستیم و داریم مشورت می کنیم که بریم سمت کشتی بزرگه باهاش فرار کنیم بریم دبی یا نه.(مربی داشت درست پارو زدن رو یادمون میداد.)

دوبی دوبی- تصمیممون رو گرفتیم!

اسکیت باز بچه- عکس هنری، راستی یکی از اون نقطه نارنجی ها منم

+ جات اینجا خالیه

++ اگه بودی حتما عاشق دراگون می شدی

دوستتون دارم یه دنیا.